اول این نقدرو بخون تا بعد ببینیم کارمون چی میشه...
اين روزها، اين روزها...
اين روزها،حال و هواي همون بچه پرنده اي رو دارم كه براي آخرين بار پرواز رو مي خواد امتحان بكنه؛
يا مثل،مثل...آهان يادم اومد؛مثل« چهررنگ»...دو نفر بودند،چشماشو بستند و بردند...
نه، هنوزصبح نشده بود،مطمئنم؛آخه مهتاب رو چشامون ميله كشيده بود...
نتونستم نه،پنجره خيلي بلند بودوچشم ما كوتاه،نديدمش... اما،اما صداشو شنيدم،كه اونو صدا ميكرد؛آره،درست حدس زدي....
تكه كاغذ رو كه از شكاف ديوار بيرونش آوردم باز هم اسم همن رو توش نوشته بود؛ مي فهمي كه كي رو ميگم!...
اين شعر،به هيچ وجه سي عاصي نيست!
دستبند زده اند لب هاي پيراهن خوابت را بر پايه پايه ي تن مادر [در پرده مي گويم: هشدارهاي سفيد و سياه!]
رگ هايم باد كرده است!!!
به آخر خط رسيده اند ستاره ها
يي كه در من غسل مي كنند
: انگشتان ورزيده ي آرش
تر ديد نمي كنند
دستان/-َم را مي گشايم
صبحگاه كه كبوتر مي خوانند
قناري ها
و بادهاي هرزهنوز
برگهاي پنجره را مي كوبند
اي كاش/ او [ كه نامش را نمي خواهند ببرم]
حنجره اي داشت
به آسمان ِ پنجره ...
- آيا دوباره لبخند ماه را بر طراوت برگها خواهد ديد؟
فرياد مي كشد پژواك چهار گوشه ي سد در رگهايتان /- چرا...
چرا قيدهاي اول جمله را نشكستيد؟ چرا هجوم خالي صندلي هاي زير پايتان را احساس نكرديد؟ چرا؟
دستهاي بدون هراس خوابهاي بي كابوس: [خاطرات جعلي]
امروز صبح مي گويد: -مادر بزرگ- كتاب پير پدر را دايي ها مي فروشند نه دايه ها! آي ا...
من/ مي دانم!
او [كه نامش را نخواهم برد]
رنگ آغاز ترانه ست
شكل نفس هاي فردا
انتهاي امروز
- هدف! اقيانوس مقابل
آتش! درد عشق
جاري دريا
شياري گشوده است
به يك قطره ي چهار حرفي ِ ...
مرا در هفتاد و چند كفن/تان پيچيده ايد خيابان هايي كه بيگانه نيست/براي ما
از حرف اول من نيز كمر باريك تر شده است/براي مان
- آزادش كنيد! زنجير را از بار واژه ي زنجير!
- - - آزادش كنيد!!!
-...آزادش !...
دستبند زده اند لب هاي/ مرا از پيراهن تو دامان مادر!
بهم دوخته اند
لبهاي
ما را...
يه شعر ديگه هم اينجاست!
البته اگه اهلش باشي!
