همجنس خویش می طلبی در جهان کسی
در زیر آسمان نبود چون تو هیچکس
آدمي تنهاست
چون مترسك سر شاليزار
در غروب پاييز.
مثل يك گندم زار
در سكوت ظهر تابستان.
مثل رودي گم شده
در ميان ذهن آشفته ي جنگل.
راه پر پيچ و خمي بي پايان
جاده اي بي عابر.
آدمي دانه برفي هست
در شب يخ زده ی اسفند!
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم مرداد 1388ساعت 21:24 توسط مانيا آذرافروز ( mahdi charchi )
|